Terug naar Marokko of Turkije voor een baan

Jonge Turken en Marokkanen keren steeds vaker terug naar hun land van herkomst, of dat van hun ouders. Gevoed door het verharde politieke klimaat en de verminderde kansen op de Nederlandse arbeidsmarkt. In Turkije en Marokko zijn zij ook buitenstaanders. ,,Wie is die hollandyin?''

Paolo de Mas heeft als directeur van het Nederlandse instituut in Rabat talloze Marokkaanse studenten langs zien komen die in Nederland geen stageplek konden vinden. Artsen in opleiding, advocaten, maar ook bankmedewerkers waren niet welkom. ,,Puur omdat ze Fatima of Ahmed heten. Heel frustrerend! Dus zoeken ze hun heil in Marokko.''

Het beeld dat alleen de eerste generatie gastarbeiders hun oude dag in Turkije of Marokko slijt, is achterhaald. Ook hun kinderen willen een bestaan opbouwen in hun land van herkomst, of dat van hun ouders. Uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) blijkt dat het aantal Turken van de tweede generatie dat is teruggekeerd, de afgelopen vier jaar is verdubbeld. In 2004 remigreerden er 341; vorig jaar waren dat er 676. In dezelfde periode is de remigratie onder Marokkanen toegenomen van 240 naar 327.

Ook uit recent onderzoek van het Nicis-instituut en het onderzoeksbureau Motivaction blijkt dat vooral hoogopgeleide migrantenkinderen weg willen uit Nederland. De opkomst van Geert Wilders en de economische malaise, zorgen ervoor dat ze het spuugzat zijn in Nederland.

Ieder zijn eigen wensen toch, is op zich niks mis mee. Als hun happy zijn met de terugkeer naar eigen land, dan moeten ze dat vooral doen.